Najdłuższy jest zakrzywiony pierwszy palec.

Systematyka Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1875 roku niemiecki zoolog Wilhelm Peters, nadając mu nazwę Arctophoca gazella. Holotyp pochodził z obszaru na południowy wschód od Afryki, w połowie drogi do Antarktydy (). Na holotyp składały się skóra, szkielet i niektóre miękkie części młodej samicy, o łącznej długości 83 cm, zebrane w 1874 roku przez dr. Studera, przyrodnika na SMS „Gazelle”, podczas niemieckiej ekspedycji astronomicznej w latach 1874–1876. Miejsce typowe określono jako von Seehunden aus Kerguelenland (Wyspy Kerguelena). Później, w 1958 roku, Scheffer dookreślił je jako zatoka Anse Betsy, podając powyższe współrzędne.

Arctocephalus gazella wcześniej uważany był za podgatunek A. tropicalis. Repenning et al. w 1971 roku określili go jako Arctocephalus tropicalis gazella, jednak pogląd ten nie ostał się i już pod koniec XX wieku gatunek figuruje jako odrębny. W 2011 roku przeniesiono go z kilkoma innymi do rodzaju Arctophoca, co poparli rok później Berta i Churchill. Jednakże również w 2012 roku ukazały się wyniki badań genetycznych Nyakatury i Binindy-Emondsa, które nie dawały propozycji Arctophoca żadnego poparcia.