Wiele jej artykułów poruszało tematy społeczne, jak traktowanie sprzedawczyń czy niezamężnych matek, dzieciobójstwo, kara śmierci i edukacja biednych.
W 1911 r. wróciła do Irlandii wraz z mężem, dwoma synami, Theobaldem Henry (ur. 12 sierpnia 1897, zm. 1966) i Giles Aylmer (ur. 7 lutego 1899, zm. 19 września 1957), oraz córką Pamelą Mary (1900–1982). Rodzina zamieszkała w Shankill, a później przeniosła się do Claremorris. Podczas pobytu w Anglii interesowała się żywo wydarzeniami kulturalnymi, ale była coraz bardziej zdystansowana do radykalizmu irlandzkiego. Uważała, że „uczucie do Anglii i miłość do Irlandii mogą całkiem dobrze iść w parze”. Powstanie wielkanocne określiła mianem „buntu”. Po śmierci męża w 1919 roku wyjechała do Anglii, stamtąd dużo podróżowała po Europie.
Katharine Hinkson zmarła 2 kwietnia 1931 w Wimbledon w Londynie. Została pochowana na cmentarzu w Kensal Green. Jej autobiografia ukazała się w pięciu tomach (1913–24). Młodsza siostra Kathariny, Nora O’Mahony (1866–1954) była także poetką, a córka Pamela Hinkson (1900–1982) powieściopisarką.