Rozwój parafii Następcą ks. Stockmanna został 11 października 1860 r. ks. Otton Wüstehube, wybrany w 1899 na zwierzchnika superintendentury warszawskiej. Doprowadził on do remontu kościoła oraz zakupił z własnych środków organy. Podczas jego posługi nastąpił wzrost liczby wiernych w parafii, dokonano również przebudowy bryły świątyni.
Kolejnym proboszczem został 1 lipca 1903 ks. Henryk Tochtermann. Był również nauczycielem w radomskim gimnazjum publicznym oraz polskim gimnazjum prywatnym. W trakcie jego urzędowania powołano w parafii ewangelistę, rozbudowano również działalność dobroczynną. Przed I wojną światową do parafii należało około 12 tysięcy wiernych, w tym około 500 w Radomiu.
Okres wojen światowych Podczas I wojny światowej dokonano wysiedleń ludności ewangelickiej, w związku z czym liczba członków parafii osiągnęła poziom 10% stanu sprzed wojny. Czyniono starania o nieprzekształcenie szkoły w katolicką oraz zachowanie jej polskiego charakteru podczas okupacji miasta przez wojska austriackie. Po zakończeniu działań wojennych doszło do odbudowy działalności parafii, powróciła również część jej deportowanych członków. W 1920 powołano Kasę Pożyczkową, mającą na celu pomoc przesiedleńcom.