Feliks Jaroński herbu Topór, ps. i krypt.: F. N. J.; Przychylny rodak F... N... J... (ur. 6 czerwca 1777 w majątku Kozłów w Radomskiem, zm. 27 grudnia 1827 w OlesznieKsięga zgonów parafii Oleszno – akt 38/1827.) – duchowny, filozof, teolog, pisarz i kaznodzieja.
Życiorys Urodził się w Kozłowie jako syn Marcina i Franciszki z Kroczewskich. Uczył się w kolegium pijarskim w Krakowie i studiował teologię w Szkole Głównej w Krakowie. W druku debiutował w roku 1800 pracą kaznodziejską. Od około 1804 był proboszczem w Olesznie w dziekanacie włoszczowskim, następnie kanonikiem kurzelowskim, sekretarzem i kanclerzem konsystorza w Kielcach, potem w Krakowie, gdzie objął obowiązki proboszcza w kościele Wszystkich Świętych. W roku 1809 ogłasza wiersze patriotyczne w Gazecie Korespondenta Warszawskiego (pod ps. „F. N. J. oraz F... N... J... Przychylny Rodak”) i podjął starania o Katedrę Prawa Kościelnego, Teologii Moralnej, Fizyki, Matematyki lub Wymowy w Szkole Głównej Krakowskiej, otrzymał jednak 1 kwietnia 1810 Katedrę Filozofii Spekulatywnej (początkowo jako zastępca profesora, a od 20 grudnia na stanowisku profesora zwyczajnego);