W 1884 r. w Cesarstwie Niemieckim powstał, prawdopodobnie pierwszy, krótki bagnet nożowy – S71/84. Jego nowatorska konstrukcja, stała się podstawą rozwiązań, stosowanych w bagnetach do dziś (krótka głownia nożowa oraz zatrzask ze sprężyną wewnętrzną).
I wojna światowa stała się konfliktem, na który przypadała największa różnorodność, pod względem konstrukcyjnym użytkowanych bagnetów. Walczące strony używały niemal całego przekroju historii rozwoju tej broni: bagnety tulejowe konstrukcyjnie nie różniące się od tych z XVIII w. (np. rosyjski bagnet wz. 1891), bagnety jataganowe (np. austro-węgierskie Werndl M1867-M1870), bagnety nożowe zarówno z krótkimi, jak i długimi głowniami (np. niemieckie S84/94 czy brytyjskie M1907), bagnety kłujące (np. francuski Lebel M1886), bagnety w formie narzędzi saperskich (np. niemiecki S98/05). Doświadczenia walk w okopach wykazały niepraktyczność długich bagnetów na korzyść poręcznych, krótkich bagnetów nożowych, których konstrukcja stała się formą dominującą przez cały XX wiek, aż do czasów współczesnych.