800 osób, które posiadały około 90 włók ziemi uprawnej. Gospodarka folwarczna w starostwie była oparta głównie na pracy najemnej, co różniło się na plus od dominującej w tym czasie w Rzeczypospolitej gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej.
Początek XVIII w. i wojna północna przyniosły katastrofę gospodarczą starostwa bydgoskiego. Stacjonowały tu przez wiele lat wojska: saskie (od 1717), szwedzkie (1703, 1709), austriackie (1709), rosyjskie (do 1719). Największe nasilenie gwałtów i grabieży przypadło na 1709 rok. Część ludności wiejskiej pod wpływem ciężarów spowodowanych wojną ratowała się ucieczką, bądź też pozostała na miejscu, ale była tak zrujnowana, że nie mogła płacić podatków. Wskutek zarazy miasto Bydgoszcz wyludniło się do kilkunastu osób, a do 1713 roku niemal wszystkie wsie były spalone i opuszczone. Jedynie w największych i najlepiej uposażonych wsiach starostwa: Łęgnowie, Otorowie, Makowiskach utrzymało się po kilka rodzin, lecz nie obsiewały one pól. W 1717 roku ubytek ludności w starostwie względem stanu sprzed wojny wynosił ok. 80%, a straty gospodarcze – niemal 95%.