Tatarzy litewscy nierozłącznie związali się z polską tradycją ułańską, przysparzając ojczyźnie tak znakomitych kawalerzystów, jak Józef Bielak, Aleksander Mustafa Korycki, Samuel Ułan, Joachim Murza Korycki czy Aleksander Jeljaszewicz.
Król Stanisław August Poniatowski utworzył jako część swej gwardii przybocznej pułk ułanów królewskich, umundurowanych w kurtki z wyłogami, spodnie z lampasami i rogatywki, uzbrojonych w lance, pistolety i szable. Te elementy umundurowania i uzbrojenia stały się tradycyjnie charakterystyczne dla formacji.
Rozbiory i Księstwo Warszawskie thumb|Szarża ułanów poznańskich w bitwie pod Rajgrodem (1831) thumb|Ułani wojsk Księstwa Warszawskiego (mal. January Suchodolski, 1852) Więc kto chce rozkoszy użyć, niech w ułany idzie służyć. – Pieśń Szwadronu WąsowiczaWitold Sienkiewicz, Bojowo i lirycznie, Demart S.A 2010, .Adam Zagórski, Żołnierskie piosenki obozowe (50 piosenek – tekst i melodje), Piotrków, Drukarnia Polska, 1916. W czasach rozbiorów Polski pułki ułańskie uczestniczyły w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 oraz w insurekcji kościuszkowskiej w 1794, którą rozpoczął marsz I Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej brygadiera Antoniego Madalińskiego. Po powstaniu Księstwa Warszawskiego i zakończeniu kampanii w 1807 większość oficerów oraz żołnierzy pułku Towarzyszy przeszła na służbę polską.