W czasie istnienia Księstwa Warszawskiego utworzono w ciągu 5 lat (1807–1812) 10 pułków ułańskich, a po zajęciu Litwy przez Napoleona stworzono kolejne na Litwie, którym nadano numerację według pułków kawalerii Księstwa Warszawskiego. W armii Królestwa Kongresowego powstały również 4 pułki ułańskie wchodzące w skład ułańskiej dywizji kawalerii ze sztabem w Lublinie. W czasie powstania listopadowego i styczniowego formacje ułanów były obecne w armiach oraz oddziałach powstańczych.
I wojna światowa I Brygada Legionów Polskich Komendanta Józefa Piłsudskiego jako pierwsza dysponowała formacją ułańską wzorowaną na Ułanach Nadwiślańskich, pod dowództwem Władysława Beliny-Prażmowskiego (tzw. ułani Beliny). Jako pierwszy oddział Legionów Piłsudskiego – Wojska Polskiego wkroczyli oni w 1914 z ziem zaboru austriackiego do okupowanego przez Rosjan Królestwa Polskiego. Ułani Legionów brali udział w walkach I wojny światowej, 15 czerwca 1915 wykonując pod dowództwem rotmistrza Dunina-Wąsowicza szarżę na okopane za drutami kolczastymi pułki rosyjskie pod Rokitną. W polskich formacjach armii rosyjskiej walczył pułk ułanów (znany później jako pierwszy), który pod dowództwem płk.