najliczniejsze były pułki ułanów, którym to mianem mylnie i w uproszczeniu określa się niekiedy całą polską kawalerię przedwojenną. Wszystkie te formacje kawalerii używały karabinków, szabel i lanc.

Pułki kawalerii polskiej walczyły o odradzające się państwo polskie w latach 1918–1921. Ułani 14 pułku kawalerii rozstrzygnęli trzydniową bitwę z armią ukraińską pod Jazłowcem 13 lipca 1919. Ułani oraz szwoleżerowie drugiej dywizji jazdy płk. Juliusza Rómmla odegrali główną rolę w przebiegu ostatniej wielkiej bitwy kawalerii w historii wojskowości – pod Komarowem, gdzie pokonali dwie dywizje znanej z dzielności i okrucieństwa „Konarmii” (1 Armia Konna) Siemiona Budionnego 31 sierpnia 1920.

Przed II wojną światową w Wojsku Polskim istniało 27 pułków ułanów, 10 pułków strzelców konnych i 3 pułki szwoleżerów. W kampanii wrześniowej, wbrew obiegowym opiniom oddziały te nie szarżowały samobójczo na niemieckie czołgi, lecz stanowiły nader skuteczną siłę, która potrafiła się szybko przemieszczać, oskrzydlać przeciwnika i często lepiej sobie radzić w chaosie walk niż oddziały piesze.