Gdy rząd w Berlinie uznał konieczność połączenia linią kolejową północnej części powiatu gnieźnieńskiego, z Izby Deputowanych (niższa izba parlamentu pruskiego) wyszedł w 1910 roku projekt ustawy o przedłużeniu linii kolejowej z Gniezna do Sławy. 25 lipca 1910 roku ustawa została uchwalona i jesienią tego samego roku rozpoczęła się budowa. Koszt budowy linii kolejowej – nie licząc środków z budżetu powiatu oraz kosztów wykupu gruntów, które wyniosły 680 tysięcy marek – oceniano na 4,260 miliona marek, co dawało koszt budowy jednego kilometra linii na poziomie 113900 marek. Jednak z uwagi na konieczność poważnego, dodatkowego wzmocnienia nasypu kolejowego w Pyszczynie, Działyniu, Kłecku i w Rybnie Wielkim, nie udało się zmieścić wydatków w zaplanowanym budżecie. Na linii kolejowej znalazły się następujące stacje: Winiary, Obora, Działyń, Kłecko, Łagiewniki Kościelne, Rybno Wielkie, Kiszkowo, Stawiany i Sława. Cała nowa linia z Gniezna do Sławy (odcinek między Sławą a Skokami stanowił fragment zbudowanej wcześniej linii Wągrowiec – Poznań) miała długość 39,2 km, z czego 31 km przypadało na powiat gnieźnieński a nieco ponad osiem kilometrów na powiat wągrowiecki.