Podwozie powstało przy pomocy Tony’ego Southgate’a oraz Johna Wheelera, którzy mieli styczność z projektowaniem samochodów w Formule 1. Zawieszenie o dwóch wahaczach poprzecznych z podwójnymi amortyzatorami przy każdym kole wpływało pozytywnie na właściwości jezdne. W RS200 zastosowano elementy z innych modeli Forda – przednia szyba oraz tylne lampy zostały zapożyczone z wczesnej wersji Sierry, boczne szyby zaś były pomniejszoną wersją tych stosowanych w modelu Sierra.
Moc generowana była przez czterocylindrowy rzędowy silnik Ford/Cosworth "BDT" o pojemności 1,8 l wspomagany pojedynczą turbosprężarką. W wersji drogowej produkował on moc 253 KM (190 kW), dla wersji rajdowej wahała się ona w zależności od ustawienia pomiędzy 355-456 KM (340 kW). Możliwa była modyfikacje wersji drogowej po których moc wzrastała do ponad 304 KM (220 kW). W porównaniu z konkurentami miał jednak mniejszy stosunek mocy przypadającej na kilogram masy, silnik odznaczał się także "turbodziurą" przy niskich obrotach co utrudniało rywalizację. Kalle Grundel zajął Fordem RS200 trzecie miejsce w odbywającym się podczas Mistrzostw WRC w 1986 Rajdzie Szwecji. Był to najlepszy wynik osiągnięty przez Forda w Grupie B. Samochód odniósł także sukces w innych zawodach.