Obawiając się o los Cerkwi, oraz swój własny, metropolita Andrzej Szeptycki po uzyskaniu zgody papieża Piusa XII, tajnie konsekrował 21 grudnia 1939 na swego następcę biskupa Josyfa Slipego. Było to podyktowane tym, że biskup pomocniczy Iwan Buczko wyjechał przed wybuchem wojny na wizytację greckokatolickich parafii w Ameryce Południowej, i nie zdążył powrócić. Cerkiew greckokatolicka pod okupacją sowiecką miała utrudniony kontakt z Watykanem. Metropolita Szeptycki utrzymywał kontakt listowny, albo przez jezuitę, ks. Jerzego Moskwę, albo przez węgierskiego nuncjusza apostolskiego – Angelo Rottę. Był to jednak kontakt niezbyt skuteczny, przekazywanie listów trwało czasem nawet kilka miesięcy.
Jeszcze w 1907 metropolita Szeptycki uzyskał od papieża Piusa X uprawnienia na tworzenie organizacji i hierarchii katolickiej obrządku wschodniego na obszarze Rosji. We wrześniu 1939 stwierdził, że sytuacja polityczna sprzyja rozszerzeniu cerkwi greckokatolickiej na teren całego ZSRR. Posiadając bardzo ograniczony kontakt z Watykanem, we wrześniu 1939 mianował 4 egzarchów, mających tworzyć struktury Cerkwi na terenie całego ZSRR: Mykołę Czarnećkiego (Wołyń, Polesie, Podlasie), Klemensa Szeptyckiego (Rosja i Syberia), Josefa Slipego (Ukraina) i Antoniego Niemancewicza (Białoruś).