20 lutego 1846 r. – w Krośnie, w mieszkaniu kupca Marcelego Myczkowskiego, dowódca Franciszek Wolański (rysownik i skryptor Wincentego Pola), po otrzymaniu od Rządu Narodowego decyzji, ogłosił odezwę o wybuchu powstania w nocy z 21 na 22 lutego.
W wyznaczonym czasie powstańcy rozpoczęli ostrzeliwanie oddziałów zaborczych. W Krakowie przerażony Ludwig Collin von Colstein wyprowadził je z miasta.
Tego dnia Rząd Narodowy ogłosił Manifest do narodu. 24 lutego 1846 władzę dyktatora objął Jan Tyssowski, którego posunięciami kierował rewolucjonista Edward Dembowski.
Rozwój powstania W tym samym czasie powstańcy z okolic Krosna i Brzozowa pod dowództwem Teofila Ostaszewskiego poszli przez Wzdów i Grabownicę na Sanok. Oddział Feliksa Urbańskiego (który miał uderzyć na Jasło), sformowany w jego dworze w Komborni, chłopi rozbroili tego dnia na targu w Haczowie i wraz z emisariuszem Julianem Goslarem i ks. Walentym Zgrzebnym odstawili do cyrkularnego aresztu w Sanoku. Od Przełęczy Łupkowskiej, z okolic Kalnicy i Leska, miał atakować Sanok mjr Jerzy Bułharyn (były dowódca powstania listopadowego, dzierżawca Hrabovej Roztoki po węgierskiej stronie Karpat), dowodzący siłami miejscowymi i słowackimi. 21 lutego 1846 r.