Na bazie urzędów komendantów SD i SiPo (Kommandeur der Sicherheitspolizei und des SD, KdS) w stolicach dystryktów Generalnego Gubernatorstwa, Schöngarth zorganizował kilka Einsatzkommandos (używano również nazwy Unterstützungstrupps – „oddziały wsparcia”), które na przełomie czerwca i lipca 1941 roku zostały skierowane na wschód. Od 19 sierpnia były one określane zbiorczą nazwą Einsatzgruppe zur besonderen Verwendung (pol. „Grupa operacyjna do zadań specjalnych”).
Zadania i struktura Oficjalnie zadaniem Einsatzgruppe z.b.V. było „rozpracowanie i oczyszczenie nowo okupowanego terenu tymczasowo znajdującego się naprzeciw własnych odcinków granicznych”.
Najsilniejszym oddziałem wystawionym przez struktury SD i SiPo w Generalnym Gubernatorstwie było Einsatzkommando z.b.V. Lemberg (pol. „Oddział operacyjny do zadań specjalnych Lwów”). Dowództwo nad tą jednostką objął osobiście Eberhard Schöngarth. Według niemieckiej dokumentacji w jej składzie znalazło się 150 funkcjonariuszy z urzędu KdS w Krakowie, 50 funkcjonariuszy z urzędu KdS w Warszawie, 30 funkcjonariuszy z urzędu KdS w Lublinie i prawdopodobnie około 20 funkcjonariuszy z urzędu KdS w Radomiu – razem około 250 osób. Oddział miał także do dyspozycji pewną liczbę volksdeutschów i ukraińskich tłumaczy.