Jan był kasztelanem wyszogrodzkim do marca 1314 r., gdyż po podziale dzielnicy inowrocławskiej urząd ten zanikłprawdopodobnie zastąpił go kasztelan bydgoski. W latach następnych źródła podają o nim informację jako o byłym kasztelanie. Nie wiadomo, czy pełnił wtedy jakiś pomniejszy urząd. Między 1326, a 1328 r. objął natomiast urząd wojewody inowrocławskiego z rąk Władysława Łokietka. Jan zabiegał u króla o urząd starosty tej ziemi, ale Łokietek nie zaakceptował jego propozycji wcielając Kujawy Zachodnie w obręb starostw wielkopolskich.
Podczas wojny polsko-krzyżackiej w kwietniu 1332 r. kierował obroną Inowrocławia. Krzyżacy zdobyli miasto 26 kwietnia 1332 r., dając rycerstwu i mieszczanom możliwość wyboru: opuszczenie miasta w ciągu 8 dni lub pozostanie pod ich władzą. Jan skorzystał z pierwszej możliwości i razem z rycerstwem opuścił gród. Schronił się następnie w ziemi sieradzkiej, w parafii bałdrzychowskiej, gdzie znajdowało się wiele posiadłości Pomianów.
Znaczącym epizodem w życiu Jana był udział w procesie warszawsko-uniejowskim w 1339 r. Zeznawał w nim jako 25. świadek oskarżenia. Został zaprzysiężony i przesłuchany 25 lutego 1339 r. w Uniejowie.