Nikołaj Władimirowicz Ruzski, ros. Николай Владимирович Рузский (ur. , zm. 18 października 1918 w Piatigorsku) – rosyjski wojskowy generał piechoty, generał adiutant, od 3 września 1914 r. do 17 marca 1915 r. głównodowodzący Armią Północną
Po ukończeniu nauki w I Petersburskim gimnazjum wojskowym i zdobyciu wykształcenia w 2 Konstantynowskiej Szkole Wojskowej awansowany w 1870 r. na stopień oficerski. W 1877 roku oddelegowany na wojnę rosyjsko-turecką, gdzie dowodził kompanią lejbgwardyjskiego (czyli Gwardii Cesarskiej) pułku grenadierów i został ranny. W 1881 roku ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego.
W czasie wojny rosyjsko-japońskiej w latach 1904-1905 wyznaczony na szefa polowego sztabu 2. Mandżurskiej Armii. W latach 1906–1909 dowódca korpusu. 29 marca 1909 r. awansowany do stopnia generalskiego. Od roku 1909 członek Rady wojskowej w Ministerstwie Wojny – zajmował się tworzeniem regulaminów, w tym Regulaminu walki 1912 roku.