W chwili wybuchu I wojny światowej gen. Ruzski objął dowództwo 3 Armii, od września 1914 roku do marca 1915 roku był dowódcą Frontu Północno-Zachodniego, od lipca do sierpnia 1915 roku dowódcą 6 Armii, a od sierpnia 1915 do kwietnia 1917 dowodził Frontem Północnym (z przerwą od grudnia 1915 roku do sierpnia 1916 roku). 25 października 1914 r. za zasługi w bitwie galicyjskiej otrzymał Order Świętego Jerzego. Podczas bitwy przasnyskiej zdołał pokonać wojska gen. Galwitza przy stratach własnych większych trzykrotnie niż przeciwnika i to była jedna z ostatnich bitew, w której odniósł sukces.
25 kwietnia 1917 r. na skutek choroby i nieporozumień z częścią wyższej kadry zrezygnował z dowodzenia i wyjechał do Kisłowodska na leczenie. W 1918 roku po zdobyciu miasta przez Kaukaską Armię Czerwoną aresztowany i rozstrzelany w Piatigorsku.
Bibliografia
Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 22 Moskwa 1975.
Kategoria:Generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1854 Kategoria:Zmarli w 1918 Kategoria:Uczestnicy wojny rosyjsko-tureckiej 1877–1878 (strona rosyjska) Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Absolwenci Konstantynowskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego