Niedługo potem to samo zrobił dowódca bolszewickiego 9 lotniczego oddziału armijnego por. Z. W. Snimszczikow wraz z całym swoim oddziałem (5 pilotów: Baranow, Dobrowolski, Makarenko, Ostaszewski i Chomicz). Z kolei 4 listopada na stronę kozacką przeleciał dowódca bolszewickiej 1 woroneżskiej grupy lotniczej W. I. Striżewski, zaś 9 listopada dowódca 22 korpuśnego oddziału lotniczego E. M. Bitte. Były to znaczne wzmocnienia dla lotnictwa Armii Dońskiej. W grudniu 1918 r. zmieniło się położenie strategiczne Kozaków dońskich. Niemieckie wojska okupacyjne powróciły do ojczyzny, w wyniku czego "dońcy" utracili źródło dostaw wojennych. Ataman P. N. Krasnow przeorientował swoją politykę na Ententę, której przywódcy zażądali zawarcia porozumienia z dowództwem białej Armii Ochotniczej. Było to warunkiem uzyskania pomocy wojskowej. 8 stycznia 1919 r. Armia Dońska połączyła się z Armią Ochotniczą, tworząc Siły Zbrojne Południa Rosji pod dowództwem gen. Antona I. Denikina. Zachowała jednak swoją strukturę organizacyjną. Z formalnego punktu widzenia lotnictwo kozackie zostało podporządkowane dowódcy lotnictwa Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Iwanowi I. Krawcewiczowi. Faktycznie Armia Dońska działała jako sprzymierzona siła zbrojna. Umowa z białymi zaowocowała nowymi dostawami samolotów i sprzętu lotniczego, dzięki czemu do lutego 1919 r.