Samuel Bandtkie przytacza również jako błędne i mylące określenia „oder-wendisch” oraz „böhmisch-polnisch”Georg Samuel Bandtke, „Polnische grammatik für Deutsche” , s. 297. Określenia te nie pojawiają się jednak w literaturze, a w dokumentach państwowych, wizytacjach diecezji wrocławskiej oraz kościoła ewangelickiego dialekty polskie określano prawie zawsze terminem „polnisch”.

Ponieważ Dolny Śląsk był w XIII stuleciu centrum polskich dążeń zjednoczeniowych dialekt dolnośląski miał szansę stać się językiem wiodącym spośród innych dialektów polskich i stać się dialektem podstawowym polskiego języka literackiego. Z powodu załamania się planów i hegemonii książąt wrocławskich tak się jednak nie stało.

W 1603 roku został opracowany przez słoweńskiego uczonego Hieronymusa Megisera (1554-1619) słownik, w którym autor przekazał w nim gwarę ówczesnych mieszkańców okolic Gubina lub Krosna Odrzańskiego. Jest to gwara przejściowa polsko-dolnołużycka nie znająca nosówek pozostająca pod silnym wpływem języka dolnołużyckiego, zawierająca cechy dialektów śląskich i wielkopolskich.