Wettstein przypuszczał, że powstał w Konstantynopolu, zostało to jednak obalone przez późniejszych badaczy. Miejsce powstania rękopisu pozostaje nieznane. Nieznane są również trzy pierwsze wieki historii rękopisu. Został on podarowany dominikanom z Bazylei przez Jana z Raguzy (1380-1443), generała dominikanów. W roku 1516 Jan Reuchlin pożyczył go dla Erazma dla pierwszego wydania Novum Instrumentum omne. W ten sposób niektóre z jego wariantów tekstowych legły u podstawy Textus receptus. Erazm wykorzystał go w niewielkim stopniu, ponieważ jego tekst różnił się od dwóch pozostałych rękopisów, z których korzystał. Oecolampadius i Gerbelius, współwydawcy Erazma, wyżej oceniali wartość jego tekstu i nalegali, by Erazm w III wydaniu wykorzystał go w większym stopniu. Erazm jednak uznał, że jego tekst został zmodyfikowany pod wpływem łacińskich rękopisów Wulgaty i tym samym ma drugorzędną wartośćS. P. Tregelles, An Introduction to the Critical study and Knowledge of the Holy Scriptures, London 1856, s. 208.. F. H. A.