nie odtworzono jednak epitafijnej tablicy z marmuru dębnickiego.
Z marmuru dębnickiego wykonywano także liczne inne tablice pamiątkowe i elementy dekoracyjne. Marmur z Dębnika wykorzystywano również w architekturze świeckiej, gdzie służył do układania dwubarwnych posadzek o układach przypominających szachownice oraz do okładania ścian reprezentacyjnych pomieszczeń. Walory estetyczne tego kamienia doceniał m.in. Adam Jarzębski, muzyk i architekt związany z dworem Wazów, który podkreślał kunszt kamieniarzy w jego obróbce i polerowaniu w swoich utworach. Surowiec ten stosowano także do wykonywania kominków, z których wiele zostało zrabowanych w czasie potopu szwedzkiego; elementy te wyłupywano ze ścian i transportowano Wisłą do Gdańska. Część z nich zatonęła w rzece, skąd jeszcze po latach wydobywano fragmenty rzeźb i bloków marmuru.
Wyroby z tego kamienia powstawały także poza granicami Polski (wykonany jest z niego np. ołtarz główny katedry św. Szczepana w Wiedniu z lat 40. XVII wieku).
Moda na czarny marmur trwała do końca XVIII wieku. W XIX wieku sięgano po niego rzadko (służył głównie jako materiał na nagrobki i epitafia). W XX wieku, w okresie PRL-u, marmur dębnicki przerabiany był na płyty posadzkowe i kruszywa.
Przypisy