W trakcie drogi, film porusza również egzystencjalizm, sytuacjonizm polityczny, koncepcję nadczłowieka, teorię filmową Andrégo Bazina i świadomy sen oraz odnosi się poprzez imiona do różnorodnych słynnych, intelektualnych i literackich postaci.
Stopniowo główny bohater zaczyna sobie zdawać sprawę, że żyje w wiecznym śnie, przerywanym przez okazjonalne fałszywe przebudzenia. Aż do tego czasu był on pasywnym gapiem, jednak to się zmienia w trakcie rozmowy z przechodzącą kobietą, która nagle do niego podchodzi. Po tym, jak się z nim ekscentrycznie wita i dzieli kreatywnymi pomysłami, przypomina on sobie, kiedy ostatni raz uświadomił sobie, że śni, i fakt, że ona musi być tym samym wytworem jego własnej śniącej wyobraźni. Po tym wydarzeniu zaczyna bardziej otwarcie rozmawiać również z innymi bohaterami, jednakże ostatecznie rozpacza nad tym, że został zupełnie uwięziony w tym niekończącym się i nierozwiązywalnym stanie snu.