Na końcu protagonista rozmawia z postacią, która poniekąd wygląda podobnie do samego głównego bohatera, i którą uprzednio przelotnie spotkał w filmie. Ta ostatnia rozmowa ujawnia rozumowanie tej postaci, w którym rzeczywistość może jest tylko pojedynczą chwilą, którą indywidualna osoba interpretuje błędnie jako czas (i przez to życie). Uważa ona, że życie to po prostu ciągła próba negowania zaproszenia Boga do zjednoczenia się ze wszechświatem, że sny oferują możliwość chwilowego doznania nieskończonej natury rzeczywistości, i że aby być wolnym od iluzji zwanej życiem, jednostka musi tylko zaakceptować zaproszenie Boga (jednak nie objaśnia precyzyjnie, jak to osiągnąć).
Główny bohater jest widziany po raz ostatni, kiedy wchodzi na podjazd i nagle zaczyna lewitować, przypominając tym samym scenę z początku filmu, w której dziecko leciało na tym samym podjeździe. Jednakże, w przeciwieństwie do dziecka, które mocno złapało się klamki pobliskiego samochodu, główny bohater niepewnie sięga po klamkę i w konsekwencji zbyt szybko unosi się ponad pojazd i drzewa.