Dzięki przekazowi o Hermanaryku Amalowie stawali się jedyną prawowitą dynastią mogącą rządzić nad całym ludem, starszą, godniejszą szacunku, historycznie bardziej uprawnioną do sprawowania władzy (już przez Ablaviusa określeni praeclari – przesławni) niż wizygoccy BaltowieIordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), V, c. 42; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 8, 10, 11.. W ten szczególny status Amalów wpisywała się Kasjodorowa/Jordanesowa opowieść o jego przedstawicielu Beremudzie, który po przybyciu do Wizygotów mógłby bezproblemowo objąć nad nimi władzę, do czego nie doszło tylko ze względu na skromność AmalaIordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), XXXIII, c. 174–175;