Ich deklarowanym celem było wzmacnianie niepodległości republik i ochrona bezpieczeństwa ZSRR. Jako pierwsze rząd radziecki skierował 24 września takie żądanie do Estonii (wykorzystując jako pretekst ucieczkę internowanego w Tallinnie polskiego okrętu podwodnego „Orzeł”). Z Estonią taką umowę podpisano 28 września, z Łotwą 5 października, a z Litwą 10 października. W zamian Litwie przekazano 28 października Wilno, anektowane w 1920 roku przez Polskę, a następnie zajęte po agresji ZSRR na Polskę. Lotniska na terenie Estonii były następnie wykorzystywane od 30 listopada w wojnie z Finlandią. Po wymuszeniu umów o pomocy wzajemnej, wzmagał się nacisk polityczny na republiki w kierunku uwzględniania interesów ZSRR i włączania do rządzenia prokomunistycznych frakcji. Państwa nadbałtyckie zostały zmuszone do akceptacji likwidacji państwa polskiego i nieuznawania rządu polskiego na uchodźstwie, a reprezentowanie w nich interesów polskich wzięła na siebie Wielka Brytania.