thumb|Armia Czerwona wkracza na terytorium Litwy w 1940 roku Przebieg wojny na zachodzie Europy wiosną 1940 roku skłonił Stalina do sfinalizowania aneksji państw bałtyckich. Naciski radzieckie na nie wzmagały się pod pretekstem oskarżeń o łamanie traktatów o współpracy. W czerwcu 1940 roku ZSRR skierował ultimatum do rządów wszystkich trzech państw, dotyczące zwiększenia liczby stacjonujących w nich żołnierzy i utworzenia przyjaźnie nastawionych rządów. Przywódcy państw bałtyckich ugięli się przed żądaniami, nie decydując się na stawianie beznadziejnego oporu zbrojnego. W następstwie tego, radziecka Armia Czerwona zajęła ich terytoria, nie napotykając zorganizowanego oporu. Między 18 a 21 czerwca w państwach tych powołano pod naciskiem radzieckim marionetkowe rządy „frontu ludowego”, złożone z lokalnych komunistów i innych lewicowych działaczy. Prezydenci Estonii Konstantin Päts i Łotwy Kārlis Ulmanis zostali uwięzieni w ZSRR (gdzie później zmarli), natomiast prezydent Litwy Antanas Smetona uciekł do Niemiec, a potem USA. Rządy te rozpisały nowe wybory parlamentarne, przeprowadzone 14 i 17 lipca 1940 roku, w których dopuszczono do udziału tylko listę komunistyczną. Mimo to wybory zostały dodatkowo sfałszowane – podano, że na listy komunistyczne oddano ogółem 99,6% głosów.