Rzeczywistymi przywódcami stali się pierwsi sekretarze lokalnych partii komunistycznych (Antanas Sniečkus na Litwie, Jānis Kalnbērziņš na Łotwie i Karl Säre w Estonii). Wybrane w ten sposób nowe parlamenty we wszystkich trzech państwach uchwaliły na pierwszych posiedzeniach ustawę o przyłączeniu państwa do ZSRR.

Rada Najwyższa ZSRR zaakceptowała „prośby” o włączenie państw bałtyckich do ZSRR i formalnie Litwa została inkorporowana 3 sierpnia jako Litewska Socjalistyczna Republika Radziecka, Łotwa 5 sierpnia jako Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka, a Estonia 6 sierpnia jako Estońska Socjalistyczna Republika Radziecka. Po inkorporacji rozpoczęto dostosowywanie nowych republik do zasad ustrojowych i praktyki działania państwa komunistycznego. Siły zbrojne dotychczasowych państw wcielono do Armii Czerwonej jako terytorialne korpusy piechoty (o numerach: 22 – estoński, 24 – łotewski i 29 – litewski). Przeprowadzono niekorzystną dla części ludności wymianę pieniędzy na ruble. Rozpoczęto nacjonalizację banków i przemysłu oraz odebrano posiadaczom ziemię o powierzchni ponad 30 hektarów. Wprowadzono cenzurę i zasady ideologii do prasy i kultury. Radziecka policja polityczna NKWD rozpoczęła prześladowania „wrogów ludu” i w ciągu kolejnego roku deportowała na wschód z republik bałtyckich 124 467 ludzi.