Przedstawiciel dyplomatyczny Litwy w Londynie Vincas Balickas był zaś w ograniczonym zakresie akceptowany przez rząd brytyjski aż do odzyskania niepodległości w 1990 roku.
Okupacja niemiecka Po ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 roku terytorium państw bałtyckich stało się obszarem walk odwrotowych Armii Czerwonej. Wojska niemieckie jeszcze w czerwcu opanowały Litwę, a do 10 lipca Łotwę. Bardziej zacięte walki toczyły się na terytorium Estonii, która została opanowana przez Niemców między 7 lipca a początkiem września. Ludność państw bałtyckich witała początkowo Niemców jako wyzwolicieli, a część żołnierzy trzech terytorialnych korpusów piechoty, utworzonych z dawnych armii narodowych, nie stawiała oporu lub próbowała przejść na stronę niemiecką. Mimo to, pomimo zerwania paktu niemiecko-radzieckiego, III Rzesza formalnie uznawała aneksję państw bałtyckich i traktowała je jako okupowane przez siebie wrogie terytorium, nie starając się odtworzyć organizmów państwowych. Niemcy nie skorzystały z możliwości przywrócenia niepodległości państw bałtyckich, co przyniosłoby im znacznie większe poparcie społeczne, w tym militarne.