Obie strony „pomarańczowej koalicji” powstałej w tej formie po wyborach parlamentarnych w 2007, zaczęły ubiegać się o względy opozycyjnej Partii Regionów, co doprowadziło w czerwcu 2008 do utracenia koalicyjnej większości w Radzie Najwyższej, a także nieudanej próby odwołania rządu Tymoszenko z 11 lipca 2008 przez Partię Regionów.

Kolejnym negatywnym czynnikiem na ukraińską scenę polityczną miała wojna rosyjsko-gruzińska z sierpnia 2008. Część społeczeństwa i klasy politycznej popierała Rosję, a druga część Gruzję. W tej sytuacji Blok Julii Tymoszenko sprzymierzył się z prorosyjską Partią Regionów oraz Komunistyczną Partią Ukrainy. NU-LS podjęła decyzję o wyjściu z koalicji, a 8 października Juszczenko podjął decyzję o rozwiązaniu parlamentu. Na ratunek koalicji przybył Blok Wołodymira Łytwyna, który został przewodniczącym Rady Najwyższej, zastępując odwołanego Arsenija Jaceniuka (NU-LS). Tymoszenko pozostała premierem i stanęła na czele koalicji BJuT – NU-LS – Blok Łytwyna.