W trakcie rządów „pomarańczowej koalicji” przedmiotem sporów stały się relacje gazowe z Rosją. Gazprom domagał się spłaty długów, rosnących przez panujący kryzys gospodarczy. Wykorzystując ukraiński kryzys polityczny, Moskwa zmusiła Ukrainę do przyjęcia podwyżki cen gazu, która pozwoliłaby na zwiększenie wpływów do rosyjskiego budżetu w realiach światowego kryzysu finansowego. Strony nie doszły do porozumienia, co zakończyło się wojną gazową między Kijowem i Moskwą, czyli całkowitego odcięcia dostaw gazu z rurociągu Gazpromu przechodzącego przez terytorium Ukrainy. Kryzys gazowy został zakończony umową, podpisaną po niemal trzech tygodniach, przez premier Tymoszenko i premiera Władimira Putina.

Prace nad umową stowarzyszeniową, jej upadek i protesty na Ukrainie Jeszcze w grudniu 2009, na 13. szczycie UE-Ukraina strony uznały, że większość prac nad umową stowarzyszeniową zostało zakończonych. Barroso wyraził nadzieję, że negocjacje w sprawie stowarzyszenia mogą zostać zakończona do końca 2010. Jednak zmiana kursu ukraińskiej polityki dokonała się po wyborach prezydenckich ze stycznia 2010. Zwyciężył w nich Wiktor Janukowycz stojący na czele Partii Regionów. Wkrótce Rada Najwyższa wyraziła wotum nieufności dla rządu Tymoszenko, a 11 marca 2010 parlament rozwiązał rząd i zatwierdził nowy gabinet premiera Mykoły Azarowa.