Pŏmnang (VII/VIII w.) – koreański mistrz sŏn. Pierwszy mistrz sŏn w Korei, założyciel linii przekazu Dharmy, która prowadziła do jednej z 9 górskich szkół sŏn hŭiyang.
Życiorys O jego życiu wiadomo bardzo niewiele. Wiadomo, że na pewno działał w latach 632–646 oraz że udał się do Chin po nauki buddyzmu. W Chinach został uczniem Czwartego Patriarchy Daoxina (580–651) z tzw. szkoły Wschodniej Góry (chiń. Dongshan famen). Pŏmnang poprzedzał więc samego Huinenga, uważanego przecież za faktycznego założyciela szkoły chan.
Po powrocie z Chin mistrz osiadł na górze Hogŏ, gdzie prowadził nauczanie.
Chociaż nic więcej on nim nie wiadomo, to można wysnuć kilka oczywistych wniosków. Jego sŏn, który przeniósł do Korei, musiał być szkołą w typie zbliżonym bardziej do nauczania samego Bodhidharmy niż rewolucyjnego chanu "nagłego oświecenia" Huinenga. Jest to bardzo ważne, bo cały koreański sŏn nie widzi siebie jako bezpośredniego spadkobiercy chanu Huinenga, tylko gonganowego chanu szkoły linji. Tak więc Pŏmnang wprowadził nauki, które były jeszcze w procesie nieustannego eksperymentowania, zmian i dojrzewania. Jego nauki nie zyskały w Silli większego odzewu, mimo tego, że działał w okresie najbardziej sprzyjającego buddyzmowi władcy Silli – królowej Seondeok (pan. 632–647). Przyczyn było kilka.