W kraju trwała wojna domowa i zmagania z sąsiadami, więc szkoły buddyjskie, które praktykowały modły za pomyślność kraju i były już względnie ugruntowane miały łatwy dostęp na dwór cesarski. Sŏn – bardziej radykalny i skierowany na wewnętrzną praktykę, był z miejsca na marginesie. Nie wygląda na to, żeby sam Pŏmnang miał potężną osobowość. A był to okres, w którym przyszłoby mu się zmierzyć z tak wielkimi osobowościami jak Wŏnhyo, Chajang i Ŭisang.
Pŏmnang przekazał Dharmę Sinhaengowi.
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 patriarchy Indii i 1 patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 31/4. Dayi Daoxin (580–651) szkoła Wschodniej Góry – Chiny 32/5/1. Pŏmnang (lata 632–646) Korea 33/6/2.Sinhaeng (704–779) 34/7/3. Chunbŏm (bd) 35/8/4. Hyeŭn (bd) 36/9/5 Chisŏn Tohŏn (824–882) szkoła hŭiyang – Korea 37/10/6. Yangbu (bd) 67/10/6. Sŏnggyŏn (bd) 67/10/6. Minhyu (bd) 67/10/6. Kyehŭi (bd) 67/10/6. Ch’ŏngjin Kŭngyang (878–956) 68/11/7. Hyŏngch'o (bd)
Bibliografia Red. L. Lancaster i C.S. Yu. Assimilation of Buddhism in Korea. Religious Maturity and Innovation in the Silla Dynasty.. Asian Humanities Press. (bmw), 1991
Kategoria:Koreańscy mistrzowie sŏn Kategoria:Urodzeni w VII wieku Kategoria:Zmarli w VIII wieku