Na posiedzeniu Rady Ministrów 17 sierpnia 1945 minister Tarnowski wskazał na potrzebę ustalenia przez rząd stanowiska w sprawie granic oraz sposobu, w jaki to stanowisko miałoby być podane do wiadomości publicznej. Kwestia granic zdominowała obrady rządy 7 września 1945. W odpowiedzi na wniosek ministra, rząd przyjął pogląd, że zagadnienie granic Polski musi być traktowane jako całość, i że zagadnienia tego nie można rozbijać na czynniki składowe, jak sprawa granicy zachodniej lub granicy wschodniej, które miałyby być traktowane oddzielnie. Zdecydowanie podkreślono, że „jakiekolwiek zmiany terytorialne na zachodzie nie były nigdy przez Polskę traktowane jako rekompensata za okaleczenie terytorium Państwa Polskiego od wschodu i odcięcie od Polski Lwowa i Wilna”. Przeciwko granicy na linii Odry i Nysy Łużyckiej wypowiedział się tylko minister odbudowy administracji publicznej Stanisław Sopicki (Stronnictwo Pracy).
W końcu 1945 Wreciona doprowadził do spotkania przy granicy szwajcarsko-francuskiej Stempowskiego z przybyłym z Polski Wołodymyrem Horbowym, który przekazał m.in. informację o zawarciu na Lubelszczyźnie porozumienia polsko-ukraińskiego.