Wiosną 1947 na łamach polskiej i ukraińskiej prasy w Niemczech Zachodnich rozwinęła się poważna dyskusja na temat wzajemnych stosunków. Zapoczątkował ją na łamach „Kroniki” Klaudiusz Hrabyk, wskazując na silną współzależność między niepodległością obu krajów. W sumie w dyskusji wzięło udział kilkunastu publicystów obu narodowości. Padło wiele deklaracji o konieczności współpracy, jednak sprawa znów rozbiła się o granice – Polacy obstawali przy Zbruczu, a Ukraińcy przy Bugu i Sanie. Jak oświadczył redaktor „Czasu” Roman Ilnyćkyj: „od Jałty chętnie odstąpimy wtedy, gdy strona polska odstąpi od Rygi”.
Oprócz sprawy granic, w rządzie polskim istniały spory co do samej idei niepodległości Ukrainy – np. na posiedzeniu Rady Gabinetowej 7 października 1947 minister spraw wewnętrznych Zygmunt Berezowski (Stronnictwo Narodowe) uznał popieranie niepodległości Ukrainy za szkodliwe.
W lipcu 1948 po długotrwałych negocjacjach w Niemczech Zachodnich utworzono Ukraińską Radę Narodową, jako koalicyjny rząd ukraiński. Jego przewodniczącym został Isaak Mazepa. W skład Rady weszli początkowo przedstawiciele wszystkich głównych ugrupowań ukraińskich, z wyjątkiem hetmańców.