W końcu 1949 stałym przedstawicielem Ukraińskiej Rady Narodowej przy Rządzie RP w Londynie został Mykoła Oparenko, a politycy URN zostali uznani przez władze polskie za legalną reprezentację Ukrainy. 3 grudnia nowy polski minister spraw zagranicznych Mieczysław Sokołowski zaproponował Oparence niezwłoczne ogłoszenie wielostronnej deklaracji oraz powołanie stałych organów współpracy narodów Europy Środkowo-Wschodniej. 22 lutego 1950 przypomniał o tej propozycji, zapraszając ministra Mazepę do Londynu. Na ten list strona ukraińska odpowiedziała dopiero po 8 miesiącach. Rozmowy zostały zawieszone.
W lutym 1950 Ukraińską Radę Narodową opuścili przedstawiciele OUN-B, tworząc wraz z UHWR niezależny ośrodek polityczny. Pod koniec 1951, na skutek wewnętrznych konfliktów, do dymisji podał się premier Mazepa, a nowy gabinet utworzył Stepan Baran. Wszystkie ugrupowania ukraińskie stały na stanowisku niepodległej Ukrainy w granicach etnograficznych, oraz odrzucenia związków z Rosją.