Oznacza to, iż należy odrzucić wszelkie formy nabożeństwa, które nie są wyraźnie nakazane w Biblii, nawet jeśli nie stoją one z nią w sprzeczności. W konsekwencji nabożeństwa reformowanych baptystów mają przemyślaną, zaplanowaną, surową formę, bardzo różniącą się od spontanicznych nabożeństw niektórych kościołów ewangelikalnych, szczególnie zaś tych o charakterze zielonoświątkowym. Nabożeństwo reformowano-baptystyczne przypomina formą nabożeństwo purytańskie. Jedynym wyjątkiem jest tu stosowanie przez reformowanych baptystów akompaniamentu organów lub fortepianu do śpiewania pieśni kościelnych. Podczas śpiewu zbór zajmuje pozycje siedzące, podobnie, jak w trakcie całego nabożeństwa, z wyjątkiem czasu modlitwy, podczas którego zbór powstaje. Nie stosuje się praktyki klękania.
Reformowani baptyści w większości przypadków zrezygnowali z systemu teologicznego charakterystycznego dla większości baptystów tzw. teologii zastąpienia, na rzecz kalwińskiej teologii przymierza. Z drugiej jednak strony, ich pogląd na chrzest ma typowo baptystyczny charakter – udzielany jest wyłącznie osobom w wieku świadomym, które przeżyły nawrócenie i następuje w odpowiedzi na ich osobiste wyznanie wiary (chrzest wiary).