Pamięć ta przechowywała dane przy wyłączonym zasilaniu. Dane były kasowane przy każdym odczycie i – w razie potrzeby – ewentualnie niezwłocznie ponownie zapisywane, jeśli zachodziła potrzeba przechowania ich w dalszych cyklach pracy. Nieniszczący odczyt zapewniają pamięci ferrytowe na biaksach i transfluksorach o odmiennej zasadzie odczytu.
Pamięć rdzeniowa, dała początek angielskiej nazwie zrzutu pamięci () w systemach typu Unix.
Budowa komórki thumb|200px|komórka pamięci 3D Komórka pamięci ferrytowej zdolna przechować 1 bit składa się z jednego, rzadziej dwóch rdzeni o średnicy ok. 1 mm (od 0,2 do 2 mm), przez które zależnie od organizacji przewleczonych jest od 2 do 4 przewodów – maksymalnie: odczytu (S), zakazu (Z) i dwa adresowe (X i Y). Komórki pamięci połączone są w prostokątne płaty.
Zasada działania W komórce na jednym rdzeniu połączono dwie funkcje znane z magnetycznych elementów logicznych: opóźniaka - opóźniającego impuls zapisujący do czasu impulsu odczytującego, selektora koincydencyjnego - ułatwiającego wybór rdzenia.
Każda komórka jest miniaturowym, impulsowym, nasycanym transformatorem dwustanowym z magnesem jako rdzeniem.