Prokuratura wskazywała, że nawet na tle ówczesnych filmów propagandowych (np. Heimkehr, Żyd, wieczny tułacz) splendory, jakie spływały na Harlana, były czymś niezwykłym. Zainkasował najwyższą w historii gażę, oficjalnie zaczęto go tytułować profesorem, otrzymał z rąk Goebbelsa Niemiecki Pierścień Filmowy, najwyższe indywidualne wyróżnienie dla twórców kinematografii. Sąd, przychylając się do argumentów obrony, uznał, że te wyróżnienia świadczyły jedynie o entuzjastycznej ocenie filmu przez władze, a nie można mówić, by miały związek z oceną wpływu filmu na opinię publiczną.

W mowie końcowej Heinz Kramer wnosił o karę pięciu lat pozbawienia wolności, utratę praw obywatelskich na dwa lata oraz grzywnę w wysokości 150 tys. marek (de facto zwrot gaży). Prokuraturze nie udało się ostatecznie udowodnić ani zbrodniczych intencji, które miałyby przyświecać oskarżonemu reżyserowi w procesie twórczym, ani odpowiedzialności za wykorzystanie jego filmu w machinie propagandowej. 28 marca 1949 ława przysięgłych uznała Veita Harlana niewinnym zarzucanych mu