Sąd w ramach przewodu procesowego obejrzał jeden raz całego Żyda Süssa, a potem w toku rozpraw kilkakrotnie poszczególne fragmenty filmu.
Obrońcy Veita Harlana starali się dowieść, że został on zmuszony przez Goebbelsa do nakręcenia Żyda Süssa, a o kształcie filmu faktycznie decydowali tylko naziści. Oskarżenie przedstawiło dokument podpisany przez dr. Franza Hipplera, szefa departamentu kinematografii w Ministerstwie Propagandy, powierzający reżyserię filmu Peterowi Braunerowi, ale sąd stwierdził, że nie można tylko dlatego uznać, że to sam Veit Harlan zabiegał o zmianę reżysera i posadę dla siebie. Dodatkowo obrona przedstawiła kilka kolejnych wersji scenariusza z odręcznymi poprawkami autorstwa Goebbelsa, szczególnie skupiającego się na eskalowaniu przemocy (na czele ze sceną gwałtu, którego Oppenheimer dokonuje na młodej Niemce) i wybijaniu akcentów propagandowych ponad fabularne. Harlan wyznał jednak przed sądem, że do przyjęcia propozycji Goebbelsa skłoniła go wyłącznie zawodowa bezczynność. Nie były to argumenty o zagrożeniu wolności i życia (jak utrzymywała obrona), ani nie było to przekonanie o słuszności ideowej filmu (jak dowodził prokurator).