Ostateczny kształt scenariusza zaakceptowano w maju 1940. Zdjęcia do filmu realizowano w atelier berlińskiej wytwórni UFA oraz naturalnych plenerach w Pradze (wejście Żydów do Wirtembergii, modły w synagodze), Warszawie i Lublinie. W scenach zbiorowych występowali Żydzi z okupowanych Czech i Moraw oraz Generalnego Gubernatorstwa, zmuszeni do darmowej pracy przez niemieckie władze. Dokumentację życia środowisk żydowskich osobiście wykonywał w grudniu 1939 reżyser filmu.
Veit Harlan otrzymał za film gażę 150 tys. RM, aktor Werner Krauss 70 tys., a Ferdinand Marian i Kristina Söderbaum po 65 tys. RM.
Odbiór filmu W państwowych kinach na terenie III Rzeszy film obejrzało ponad 20 milionów widzów w ciągu pierwszego roku wyświetlania. Film spełnił swoją propagandową rolę uzasadnienia podejmowania przez Niemców radykalnych działań wobec Żydów, przygotowując u opinii publicznej grunt pod ostateczne rozwiązanie. Film wyświetlano jednostkom SS, prezentowano go na terenach, skąd wysiedlano Żydów, a także załogom obozów koncentracyjnych. Np. w listopadzie 1940 po pokazie filmu strażnicy obozu w Dachau zamordowali w ciągu jednej nocy około pięciuset żydowskich więźniów.