Jadwiga Lechicka (ur. 16 października 1898 w Krukienicach, zm. 20 kwietnia 1965 w Chełmży) – pedagog, historyk oświaty i wychowania.
Życiorys Jadwiga Lechicka urodziła się w Krukienicach, w rodzinie Andrzeja i Franciszki z Kuderewiczów. Szkołę powszechną ukończyła w Samborze. W okresie 1912–1914 działała w Związku Strzeleckim i harcerstwie w Samborze. Uczestniczyła w obronie Lwowa w 1918 i 1920. W 1920 zdała maturę w IV Gimnazjum Państwowym we Lwowie i rozpoczęła jednocześnie pracę nauczycielską w szkole oraz studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Po ich ukończeniu mianowana została asystentem przy katedrze historii nowożytnej kierowanej przez A. Szelągowskiego. Wkrótce uzyskała doktorat z filozofii za pracę Pisma polityczne z czasów przedostatniego bezkrólewia. Przez cały czas pobytu we Lwowie uczyła historii i geografii w Gimnazjum Zofii Strzałkowskiej, oraz w działającym tamże Seminarium Nauczycielskim Żeńskim. W 1929 uzyskała stypendium Funduszu Kultury Narodowej i wyjechała na studia archiwalne do Paryża, Lunewill, Drezna, Wiednia i Gdańska. Po powrocie z zagranicy pracowała od jesieni 1930 jako wizytator w łódzkim kuratorium oświaty, w latach 1932–1936 piastowała to samo stanowisko w warszawskim kuratorium. Po odejściu z kuratorium pracowała w gimnazjum im J.