XX wieku thumb|Biurowiec z przełomu XX i XXI wieku, siedziba Centro Italiano di Cultura Ponieważ w pierwszym etapie zdołano zabudować jedynie połowę przewidzianych działek, w kolejnych dekadach dogęszczono dzielnicę licznymi plombami w nowszej, blokowej stylistyce, ale przy zachowaniu pierwotnego układu urbanistycznego. Działka przewidziana przed wojną dla Polskiej Macierzy Szkolnej została w 1949 zakupiona przez Robotnicze Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, którego staraniem wzniesiono w kolejnych dwóch latach nowy gmach szkolny – pierwotnie dla Szkoły Ogólnokształcącej Towarzystwa Przyjaciół Dzieci stopnia podstawowego i licealnego, która w toku późniejszych przekształceń stała się Zespołem Szkół Ogólnokształcących im. Stefana Żeromskiego (III Liceum Ogólnokształcące oraz Szkoła Podstawowa nr 22). W latach 1969–1971 obiekt znacząco rozbudowano, przenosząc szkołę podstawową do odrębnego pawilonu. W 1966 pomiędzy ulicami Gottwalda (Grota-Roweckiego) i Kołłątaja oddano do użytku dziewięciopiętrowy blok mieszkalny z 90 mieszkaniami, który przez krótki czas był wówczas najwyższym budynkiem mieszkalnym w mieście. Do stylistyki wczesnomodernistycznej nawiązał zbudowany na przełomie XX i XXI wieku biurowiec na rogu ulic Bohaterów Warszawy i Kunickiego, w którym swoją siedzibę znalazło m.in.