Aleja Sułkowskiego stała się Beethovenstraße, a pozostałe: Richard-Wagner-Straße, Haydnstraße, Mozartstraße, Schlossgartenstraße oraz Bachweg. Po wojnie główna ulica, połączona w jedną całość z dawną Rzeczną, zyskała najpierw za patrona Józefa Stalina, a w 1956 została przemianowana na Bohaterów Warszawy. Przywrócono nazwę ulicy Kołłątaja, pozostałe z kolei przed dekomunizacją w latach 90. XX wieku nazywały się: Klementa Gottwalda, Janka Krasickiego oraz Marcelego Nowotki; później natomiast zyskały odpowiednio nazwy: gen. Stefana Grota-Roweckiego, Thomasa W. Wilsona (przywrócona) oraz kpt. Aleksandra Kunickiego. Wraz z budową nowej dzielnicy mieszkaniowej zaistniała potrzeba stworzenia nowych przepraw przez rzekę Białą. W 1938 powstała kładka piesza łącząca Aleję Sułkowskiego z bialskim Placem Ratuszowym (później nazywana przez niektórych „krzywym mostkiem”). Jej budowę poprzedzał kilkuletni spór pomiędzy samorządami Bielska i Białej Krakowskiej odnośnie lokalizacji i finansowania obiektu. W tym samym czasie narodziła się koncepcja budowy pełnowymiarowego mostu w ciągu ulicy Kołłątaja. Ta jednak w praktyce została zrealizowana dopiero w 1989. thumb|left|Ulica Bohaterów Warszawy: kamienice z lat 30. XX wieku i późniejsze plomby thumb|Budynek liceum z przełomu lat 40. i 50.