obszar podzielono na parcele, a zabudowa – głównie kamienicami czynszowymi trwała od 1870 do 1900 r.

Do końca okresu pruskiego do miasta przyłączano kolejne przedmieścia, w sumie obszar ok. 670 ha. Nie stanowiło to wiele. Bydgoszcz charakteryzowała się dobrym zagospodarowaniem swojego obszaru administracyjnego, natomiast otaczał je wianuszek silnie zaludnionych (głównie napływową ludnością polską) i chaotycznie zabudowanych przedmieść, które doczekały się włączenia do miasta dopiero w 1920 r. Spośród przedmieść, regularnej zabudowy czynszowej doczekały się Wilczak i Okole, które otrzymały połączenie z dworcem kolejowym przez ceglany most nad Brdą już w 1851 r. Natomiast na Bielawach w latach 1903–1906 zbudowano regularne osiedle 65 willi z ogrodami dla urzędników pruskich.

Od lat 70. XIX wieku rozpoczęła się na dobre budowa kompleksów koszar dla jednostek garnizonu stacjonującego w Bydgoszczy. Z czasem w północnej części Śródmieścia powstała „dzielnica koszarowa”, której symbolem obecnie jest zabudowa „Londynka” (1876-78). Inny obszar zabudowany koszarami zlokalizowano na obecnym Błoniu. Kolejny etap budowy koszar trwał w latach 1910–1914, kiedy powstał m.in. potężny gmach Szkoły Wojennej (ob.