Dagobert II, Święty Dagobert (ur. ok. 650 k. Stenay, zm. 23 grudnia 679 w Woëvre) – król Austrazji w latach 676–679, pochodzący z dynastii Merowingów, syn św. Zygisberta (Sigiberta III), święty Kościoła katolickiego.
Życiorys Ojcem Dagoberta był Sigebert III (631–656) król Austrazji z dynastii merowińskiej, a matką Burgundka Chimnehilda. Majordom Austrazji Grimoald Starszy, syn Pepina z Landen i opiekun Dagoberta, miał syna Childeberta adoptowanego przez Sigeberta III, kiedy Sigebert był jeszcze bezdzietny. Po śmierci Sigeberta, Grimoald zajął tron dla własnego syna, a Dagobert został przymusowo wyświęcony na mnicha i zesłany.
Dagobert znajdował się pod opieką Didona (Dezyderego), biskupa Poitiers, gdzie chodził do szkoły katedralnej. Później został wysłany do klasztoru w Slane w Irlandii. Tradycja utrzymująca, że ożenił się z Mechtyldą, anglosaską księżniczką, którą poznał podczas swojej emigracji podobnie jak ta, że wśród jego córek była święta Irmina, opatka Oeren oraz święta Adula (Adela), opatka Pfalzel, są zmyślone i mają na celu udowodnienie ich rzekomego pochodzenia z dynastii merowińskiej.