Po zakończeniu wojny otrzymała polecenie pozostania na miejscu i nadzorowania wysyłki ocalałego mienia klasztornego z powrotem do Turkowic, jednak władze polskie przeznaczyły budynek poklasztorny na dom sierot, prawosławny monaster nie wznowił działalności.
Paraskiewa Matijeszyna zamieszkała we wsi Podlipiczje pod Dmitrowem, przy miejscowej cerkwi Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Pomagała w prowadzeniu miejscowej parafii i uczyła miejscowe dziewczynki śpiewu oraz języka cerkiewnosłowiańskiego. W 1920 r. została uczennicą duchową biskupa dmitrowskiego Serafina. 7 maja 1921 r. złożyła przed nim śluby w riasofor, zachowując dotychczasowe imię. Biskup Serafin skierował ją do żeńskiego klasztoru Odnalezienia Szaty Matki Bożej w Blachernie w Diedieniewie, jednak mieszkańcy Podlipiczja przekonali go, by pozwolił Paraskiewie na powrót do wsi, by mogła nadal uczyć ich córki czytania i śpiewu. 10 grudnia 1921 Paraskiewa została przez swojego duchowego opiekuna wyświęcona na diakonisę. Odtąd była nie tylko nauczycielką i regentką chóru dziewczęcego w cerkwi w Podlipiczjach, ale i posługiwała podczas Świętej Liturgii. mały|Cerkiew w Podlipiczju, przy której żyła Paraskiewa i w której prowadziła cerkiewny chór W 1924 r. była po raz pierwszy przesłuchiwana przez OGPU i zmuszona do zaprzestania nauczania dziewcząt.