Później koncertował z Charlesem Trenetem po Afryce południowej.
Latem 1948, wraz z Henrim Contetem napisał słynną piosenkę Padam, padam…, która stała się częścią repertuaru Edith Piaf. W 1952 skomponował dwa utwory dla Yves’a Montanda: Moi j'm'en fous i Les grands boulevards. Od roku 1953 stworzył wiele utworów muzyki filmowej, np. do filmu Michel Strogoff (1953), La goualeuse (1954), La sorcière z Mariną Vlady (1955) czy La mariée est trop belle (1956) z Brigitte Bardot.
W 1959 urodził mu się syn Serge, który dziś jest producentem muzycznym, inżynierem dźwięku oraz właścicielem paryskiego studia nagrań G POINT STUDIO.
Od roku 1962 do lat siedemdziesiątych, Glanzberg komponował jeszcze dla Petuli Clark, Dalidy i Mireille Mathieu.
Padł jednak ofiarą epoki rock’n’rolla i skończył swoją karierę jako kompozytor dla Music-hallu. W 1983 wrócił do muzyki poważnej suitą Lieder, bazującą na wierszach więźniów z okresu II wojny światowej. Następnie zainspirowany powieściami Isaaca Bashevisa Singera skomponował w 1985 koncert na dwa fortepiany La Suite Yiddish.