Ich oficjalny program obejmował pomiar liczby obrotów śrub przy prędkości 14 węzłów i przy prędkości maksymalnej, określenie zużycia paliwa przy prędkości 14 węzłów, pomiar prędkości maksymalnej podczas próby 6-godzinnej, sprawdzenie funkcjonowania wszystkich mechanizmów okrętowych oraz uzbrojenia artyleryjskiego i torpedowego. 31 sierpnia na mili pomiarowej okręt osiągnął średnią prędkość ponad 33 węzły, a 18 września podczas próby 6-godzinnej przy wyporności 660,44 tony rozwinął prędkość 35,339 węzła. Podczas ośmiogodzinnych prób zużycia paliwa przy prędkości 14 węzłów kotły spalały 868 kg paliwa na godzinę pracy, co przekładało się na zasięg wynoszący 1170 Mm. Czas od chwili rozpoczęcia procedury uruchomienia kotłów do wyjścia w morze wynosił trzy godziny.
Dane taktyczno-techniczne Charakterystyka ogólna Okręt był niszczycielem ze zbudowanym ze stali kadłubem z podwyższonym pokładem dziobowym, sięgającym średnio 4,5 metra ponad wodnicę i mającym niewielki spadek. Konstrukcja kadłuba oparta była na kilu wewnętrznym, czterech wzdłużnikach i wręgach, numerowanych od rufy. Blachy poszycia zewnętrznego miały grubość od 4 do 8 mm, a do stępki przymocowany był drewniany zewnętrzny kil. Stewa dziobowa była prawie prosta, z gładką krzywizną u dołu, rufa zaś miała wyraźny nawis.