Historia mówiona może być zdefiniowana jako nagrywanie, zachowywanie i interpretacja historycznych informacji, bazujących na osobistych przeżyciach i opiniach mówiącego.
Często przybiera formę relacji z przeszłych wydarzeń widzianych na własne oczy, ale może zawierać elementy folkloru, mitów, pieśni i opowieści przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Mimo że jest to sposób na zachowanie wiedzy i zrozumienie doświadczonych ludzi, historia mówiona może także zajmować się rozmowami z młodszymi pokoleniami. W ostatnim czasie, użycie technik wideofilmowania pozwoliło na wyjście historii mówionej z kręgu czysto językowych form komunikacji i wejście w świat, gdzie równie ważne są gesty. Stanowi ona ważne uzupełnienie historii społeczeństw lub grup społecznych, w których nie istnieją lub nie zachowały się źródła pisemne. Wśród podstawowych założeń dokumentacji historii mówionej znajduje się przekonanie, że tradycyjnie rozumiana, podręcznikowa historia (odzwierciedlająca często punkt widzenia władzy) zyskuje dzięki nowym materiałom źródłowym (tj. indywidualnym, ludzkim doświadczeniom) zupełnie nowy wymiar. Pozwala ona też na dopuszczenie do badań nowego rodzaju danych, co z kolei może doprowadzić do otwarcia nie eksplorowanych wcześniej, ważnych obszarów badawczych.