Historia mówiona przyjmuje trzy nakładające się i przenikające wzajemnie formy:
Właściwa historia mówiona (ang. oral history) – termin używany najczęściej przez historyków, animatorów społeczności lokalnej i badaczy społecznych, ale też w przekazach medialnych. Narracja społeczna (ang. life stories) – termin wykorzystywany jest przede wszystkim przez antropologów i socjologów. Nagrane przekazy o całym życiu (od dzieciństwa do chwili obecnej) jest wykorzystywana jako narzędzie zrozumienia społeczeństw i zmiany społecznej. Nie każda historia mówiona jest narracją biograficzną, ale zarejestrowane narracje biograficzne zawsze są historią mówioną. W Ameryce Łacińskiej tego rodzaju narracje, łączące pamięć zbiorową i jednostkową, określane są jako testimonio. Tradycja ustna – wspomnienia i opisy przeszłości przekazywane w formie oralnej z pokolenia na pokolenie. Praktykowane są w większości rodzin, a zarejestrowane – są przedmiotem badań antropologów, etnologów, folklorystów.